Dünyanın Kalbini Okudunuz Mu?
Blog / Hatıralar / Çocuklar Cennet Kokar Henüz derecelendirme yok.

Çocuklar Cennet Kokar

Üniversitede staj yaparken sınıf arkadaşlarım deneme sınavlarında kopya çeken varmı diye dört gözle sınıfı gözetlerdi. Ben dayanamazdım, cennet kokardı çocuklar… Ufalanmış silgilerin arasında, saçlarıyla, küçücük kollarıyla, o yumuşacık okul kıyafetleri ile sorularla cebelleşmesine dayanamazdım. Müdür gelirdi bazen…Nasıl bağırabilirdi bu çocuklara… Ben korkardım gül dalından kopacak diye…

Öğrencilerde çok severdi beni… Ah çocuklar… Dersin hocası, ben ve iki stajer arkadaşım daha girerdik derse. Hoca sınıfa girdiğinde bütün öğrenciler hemen yerlerine geçerdi. Sonra stajer arkadaşlarım girerdi sırasıyla, en son sınıfa ben girdiğimde ise bütün ciddiyet bozulur öğrenciler etrafımı sarardı… Ah cennet kokulu çocuklar… Hocam benim yanıma oturun diye çekiştirirlerdi. Mahcup olurdum dersin hocasına karşı çünkü ne yapsa alamazdı öğrencileri yanımdan.

Sınıfların benim derslerine girmem için kavga ettiği zamanlar oldu. Öğretmenler odasına kadar yamacımda bir yumak çocukla gittiğim zamanlar oldu. Öğrencilerin bu sevgisi karşısında diğer öğretmenlere çok mahcup olduğum zamanlar oldu. Çocuklar sevgisini her yerde gösteriyorlardı. Fakat beni en çok etkileyen 5-c sınıfında ki bir kız çocuğu idi. O kadar tatlıydı ki.

Bir gün derste çocuklara deve cüce oynattıktan sonra zil çalmıştı. Öğrenciler öğle yemeğine gitmeye başlamıştı. Bende çantamı toplamaya yöneliyordum ki, o kız çocuğu hiç beklemediğim anda birden geldi sarıldı bana. Öyle bir sarılıyordu ki, saçları pembe çantaasının arasında kayboluyordu. İşte cennetin kokusunu aldığım an bu. İşte dünyanın en büyük huzuru bu. Bu dünyada bir çocuğun duyguları kadar saf ve gerçekci hiç birşey yoktur. Sonra çocuk bana şunu dedi,

– “Sizi çok seviyorum hocam”

Ağlasamıydım ki. Saçlarını okşadım. Bir görseniz küçücük boyu var. Sağ elimle omuzundan tuttum, beraber yürüdük öğretmenler odasına kadar… O gün yurda dönmek için otobüse bindiğimde yaşadığım huzur beni üzerimde ki yorgunluğun ve uykusuzluğun dahi ne büyük nimet olduğunu öğrenmeye itti. Sonra her ne olursa olsun, ne durumda olursam olayım çocukları hep sevdim. Çünkü anladım bir kere, çocuklar cennet kokar…

Cihat Kutluca

Bu Yazıyı Beğendin Mi?

Hakkında Cihat KUTLUCA

23.05.1992 Mersin doğumludur. İlk/Ortaokul, Lise ve Üniversite’yi Sivasta okudu. Şimdi Erzurum’da Fen ve Teknoloji Dersi Öğretmenliği yapmaktadır.
Önceki Yaşayan Bir İnsanlık! (Gül Sultan)
Sonraki Gidebilmeli İnsan…

Ayrıca Kontrol Et

Benim Bıçağım Var

Üniversiteyi ilk kazandığım zaman süleymancılar diye tabir edilen yurtta üç ay kalmıştım. Geceleri uyumamaya liseden …

Bir Yorum

  1. Bu mükemmel bir şey olmalı.Çok hoşuma gitti.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir